لالایی های سرزمین من

از وقتی که مادر شدم یکی از دغدغه های من این بود که هر شب یه لالایی برای آوین بخونم. دوست داشتم به یاد خواب های عمیق و شیرین بچگیم لالایی های مادرم رو برای آوین بخونم. لالایی هایی که هر شب زمزمه می شد و من با اونها آروم می گرفتم و به قول مادرم خواب هفت پادشاه می دیدم. به یاد آوردن اون لالایی ها سخت نیست،اما یه چیزی مانع می شه و اون مایه غمگین و حزن آلودیه که توی لالایی ها وجود داره.م
لالایی های مادرم یا بهتر بگم اکثر لالایی های مادرانه، حکایت شب سرد طولانیه که تا صبح خیلی فاصله داره، حکایت موجودات نامهربونی که بیرون از خونه منتظرن تا بچه هایی رو که افسون لالایی ها نمیشن و نمی خوابن با خودشون ببرن، داستان پدرهایی که یا به شکار رفتن یا به جنگ دشمن یا در بهترین حالت دنبال کسب حلالن و به هر صورت خونه از وجود گرمشون خالیه م
لالا لالا گل خشخاش باباش رفته خدا همراش.م
داستان مادرهای نازنینی که همه عمرشون رو به پای بچه هاشون گذاشتن و تنها دعاشون اینه که بچه هاشون کنارشون باشنم
لالا لالا گلم باشی تو درمون دلم باشی بمونی مونسم باشی.م
لالایی هایی که درد دل های مادرانه اند و فی البداهه و بی پروا برای بچه ها بازگو می شن. بچه ها با تمام وجود این لالایی ها رو گوش می کنن و با همه کوچیکی و ناتوانیشون میشن سنگ صبور مادرهاشون و همین بهشون لذتی بی نظیر می ده. لالایی ها واقعین، ساختگی نیستن، قشنگن و به دل می شینن، به بچه ها آرامش و اطمینان هدیه می کنن، اما نمی دونم چرا اینقدرغمگینن !!!!م