گنجشک لالا

تختم رو چسباندم به پنجره، از همان روز اول و هر چقدر هم که جای وسایل خانه را عوض می کنم، دلم نمیاد تکانش بدهم. می شود ازرویش تا آخر شاخه های درختها را تماشا کرد.ا
شبها پشت پنجره ای های تیره اجازه نمی دهد نه درختها را دید، نه آسمان را و نه شمشادهای پشت پنجره را، اما عوضش از لابه لای درزهای پنجره نسیم بوی درخت و چمن و شمشاد و هر چه خواستنی است با خودش میاورد. چراغ خواب را روشن می کنم و و زیر نور طلاییش کتاب می خوانم. موجود کوچکی خودش را به زور کنارم جا می کند. اشاره می کنم برود توی تخت خودش اما توجه نمی کند. بلند می شود گویا یه چیزی یادش رفته، به سرعت از جلوی چشم پدرش که هنوز در اتاق دیگر مشغول کار است می گذرد و دو تا عروسکش را با خودش می آورد. باز به زود خودش را با عروسکهایش کنارم جا می دهد و دائم هم تکرار می کند دیگه جا نیست که یعنی یه کم جا به من بده.ا
نمی دانم چقدر می گذرد.ا نسیم خنک آغشته به بوی درخت و چمن و شمشاد و صدای جیرجیرک از لابه لای موهایش می گذرد و با عطر تنش که هنوز همان عطر ملایم روز اول است مخلوط می شود. سایه مژه هایش تا زیر گونه هایش کشیده شده، نفس هایش آرام است و دستهایش دور دو تا عروسکش حلقه خورده.ا
کاش می شد زمان را متوقف کرد........................ا