تابستان

آسمان داغ و زمین تفتیده است. یک قلمبه هوای گرم ما را در خودش بلعیده، نه عطر نسیمی که به دل آتش و گرما بزند و نه تازگی خنکایی که لب خشکیده برگها را تر کند. همه چیز در یک حجم راکد منبسط شده است و جم نمی خورد. هواشناسی می گوید سی و یک درجه و من این روزها ته ذهنم را جستجو می کنم ببینم چطور دمای چهل و دو درجه تهران را تحمل می کردم! هر چه که هست من با این هوا خیلی میانه ای ندارم و تنها چیزی که تحملش را شیرین و لذت بخش می کند آن خنکای دلپذیری است که شبها بوی شب بو می دهد و صبح ها آغشته به صدای پرنده هاست.
دوچرخه سواری آوین هنوز پا برجاست. با هم مسیرهای تازه را کشف می کنیم. احترام به چراغ قرمز را تمرین می کنیم. و آوین با اشتیاق استقبال می کند و همان طور که دوچرخه سواری می کند برایم خاطره تعریف می کند، با رهگذرها خوش و بش می کند و به دیگران تذکر می دهد که مبادا به دوچرخه ما اصابت کنند! لپهایش از گرما مثل ذغال اخته می شود و رنگ و رویش برنزه مایل به شکلاتی خالص شده است! خواهر کوچولو را هم با خودمان می بریم او هم بیکار نمی نشیند آواز می خواند، دست تکان می دهد، هوس می کند از کالسکه خودش را آویزان کند و اگر کمی غفلت کنم برگی، علفی، سنگی، جانوری، چیزی را توی دهانش می چپاند و تا قبل از اینکه من هراسان به زور آن را از دهانش خارج کنم چند دور توی دهانش قرقره اش می کند و بعد د ر کمال آرامش با مقادیر قابل توجهی تف تحویلم می دهد البته صحیح و سالم .
همین طوری پیش می رویم تا ببینیم از آن تابستان تحمل پذیر خبری می شود یا نه !

پ ن: این نوشته مربوط به یکی دو روز پیش است الان هوا عالیست و نسیم خنک و ملایمی که می وزد هیچ سنخیتی با روزهای گرم گذشته ندارد!