مامان عیالوار 1

این روزها حسابی ورزش های کششی از نوع اجباریش را انجام می دهم. داریم ناهار می خوریم، با یک پایم باید  ترانسای خانوم کوچولو را یک ضرب تکان بدهم تا خوابشان عمیق شود، حتی اجازه نمی فرمایند من پایم را جابجا کنم، زودی نقشان در می آید. از طرف دیگر خانوم بزرگ میل فرموده اند پیش بند ببندند، حالا همیشه باید کلی چانه بزنیم و دلیل بیاوریم که پیش بند به چه دردی می خورد تا ایشان راضی شوند! همان طور که با یک  پایم یک ریز ضربه می زنم خودم را تا آن سر میز جایی که صندلی غذای خانوم بزرگ مستقر شده کش می دهم تا پیش بندشان را ببندم .آن یکی پایم هم برای جلوگیری از سقوط کردن ناچاراً روی زمین است. با خودم می گویم اگر این معلم های ریاضی و جبر و فیزیک و شیمی این همه زنگ های ورزش ما را به یغما نرفته بودند لابد الآن می توانستم با آن یکی پایم هم تلفن را که دارد زنگ می زند جواب می دادم!!ا