روزهای زمستانی

بعد از مدتها کیک سیب درست کرده ام . با دارچین. عصرهای زمستان با این درختهای خالی آبی که جلوی پنجره صف کشیده اند هیچ چیز بیشتر از چای دست پخت مامی! با کیک نمی چسبد. همه پنجره ها را باز کرده ام می خواهم تا جایی که می شود این تابلوی بی نظیر زمستانی را بزرگ تر کنم .
شاید دلیلش مامی باشد. مامی از آن دسته مامی های ایرانی است که اگر خانه کمی تاریک باشد و نور طبیعی نداشته باشد زود خسته می شود و دلش می گیرد. همین چند روز پیش بود که از من پرسید اینجا زمستان ها همیشه اینقدر ابری است؟ دقت نکرده بودم یا شاید هم عادت کرده ام راست می گوید گاه پیش می آید که هفته ها آفتاب نداریم و همش ابر است و هوای خاکستری.
مامی از زمستان های سخت می گوید زمستان هایی که یک متر برف می باریده از کرسی می گوید و از گندم و شاهدانه بوداده. و از آقای همسر که چنین می کرده و چنان بوده. می گوید همه حالش را می پرسند ازهمسایه ها و دوستان گرفته تا بقال و شاطر محل که کلی ارادت دارند. اما بشنوید از آقای همسر که شاید بدترین خاطره بچگیش همین صف کشیدن جلوی مغازه آقا شاطر بوده و دنبال همه جور راه حلی می گشته تا این صف طولانی را کوتاه تر کند حتی یک بار دوربین عکاسی برده و از آقای شاطر عکس گرفته بعد هم چاپ کرده و به آقا داده اما هیچ امتیازی شامل حالش نشده و حتی دفعه بعد به روی خودش هم نیاورده (شاید هم خیلی بد عکس بوده و از عکسش خوشش نیامده). خاطرات مامی شیرینی خاصی دارند مخصوصاً وقتی آن روی عروس بودن خودش را نشان می دهد و میخواهم ته و توی خاطرات را در بیاورم شیرینیش چند برابر می شود . یکیش همین موضوع درس خواندن آقای همسر است!! نمی دانم خودش که همیشه می گوید حتی یک کدام از کتاب های درسی را تا ته نخوانده و اینکه کلاس اول دبستان که همه بچه ها از دم معدلشان بیست است ایشان معدلشان شانزده شده!
خلاصه با وجود مامی زمستانمان حسابی گرم شده به بودنش عادت کرده ایم. به چای همیشه تازه دم به غذاهایی که آرام آرام می پزند و جا می افتند و شعرهایی که برای دختر کوچولو می خواند.