moyenne section!I

سال تحصیلی جدید آوین، با دوستان جدید و معلم جدید شروع شده و باران های پاییزی هم که این روزها یک در میان می بارند و هوا را ملایم کرده اند همین را یادآوری می کنند.
فصل حلزون های سرگردان و چتر و بارانی خیلی زودتر از آنچه انتظارش را می کشیدیم آغاز شده هر چند که به دوامش هم چنان امیدی نیست اما هر چه که هست لباس پوشیدن به بچه ها را سخت می کند. آوین تا چند روز پیش لباس های تابستانی به تن می کرد، حالا برایش سخت است لباس های گرم بپوشد و بعضی وقتها که پافشاری می کند برای اینکه هر دویمان راضی شویم لباس آستین کوتاهش را زیر پلیورش تنش می کنم!
معلمش "آن سسیل" از آن معلم هایی است که نسلشان رو به انقراض است! با کفش های پاشنه بلندش (که اصلاً خسته اش نمی کنند) و موهای لختش که همیشه روی شانه هایش ریخته اند (و اصلاً اعصابش را خرد نمی کنند) از ساعت هشت و نیم صبح تا چهار ونیم بعد از ظهر با سی تا بچه قد و نیم قد سر و کله می زند اما لبخند از روی لبش پاک نمی شود!
امسال روزهای هفته و فصل ها را یاد می گیرند. آوین هر روز می پرسد امروز چند شنبه است تا فردا توی کلاس جواب "آن سسیل" را بدهد اما یا یادش می رود چند شنبه بوده و یا آن جواب همیشگی که امروز سه شنبه است را می دهد که هر هفته فقط یک بار درست در می آید!!
بزرگترین لذتی که هر روز نصیبم می شود این است که دست های کوچولویش را محکم بگیرم و تا مدرسه همراهیش کنم و توی راه همه اش برایم حرف بزند و اول هر جمله بگوند مامان می دونی.... مامان می دونی......