یا ربّ الحبوبِ و الثمار
به دانههای خشکی که روی بشقاب سرد با چند قطره آب سبز میشوند،
به ریشهها که راه را گم نمیکنند و در هم تنیده میشوند،
به جوانهها که گیج نمیشوند و بالا میروند،
به ریشهها که راه را گم نمیکنند و در هم تنیده میشوند،
به جوانهها که گیج نمیشوند و بالا میروند،
ایمان میآورم
هر سال قبل از رسیدن بهار.

3 نظر:
غبطه می خورم به ایمان آوردنت...ایمان آوردن حس قشنگیه...خیلی آدم رو گرم می کنه...
چقدر زیبا بود این شعر دونه جان! بهار و عید شما پیشاپیش مبارک و شاد! می بوسمتون!
خیلی زیبا بود خیلی...بنظرم باید ایمان بیاورم...
ارسال یک نظر
اشتراک در نظرات پیام [Atom]
<< صفحهٔ اصلی