ورود به دنیای واقعی

یک هفته می شه که آوین مهد رو شروع کرده. روز اول من و پدرش همراهش بودیم، روز دوم فقط من بودم و از روز سوم خودش تنها. همه چیزهایی که پیش بینی می کردم برعکس از آب در اومد فکر می کردم وقتی بره بغل مربیش گریه کنه چون معمولاً همینطوریه وبغل کسی نمیره اما برخلاف انتظارم خیلی راحت رفت بغلش. با خودم می گفتم خوب همه چی تموم شد و دیگه جای نگرانی نمونده که یکی یکی بچه هایی که بزرگتر بودن وارد شدن و وقت جدا شدن از پدر یا مادرشون شروع کردن به گریه کردن و آوین هم که معمولاً با هر صدای بلندی گریه می کنه، اونقدر از ته دل گریه کرد که نزدیک بود اشک من هم دربیاد. تا آخر هم هر بچه ای که اسباب بازیش رو پرت می کرد یا زیاد سر و صدا می کرد، آوین هم شروع می کرد به گریه کردن! یادم اومد از وقتی که آوین هنوز به دنیا نیومده بود براش موسیقی آروم می ذاشتم تا احساس آرامش کنه یا وقتی به دنیا اومد تا چهار پنج ماهگی با آهنگهای آروم می خوابید، مثل اینکه نا خودآگاه دخترکم رو خیلی حساس بار آوردم. آوینم نمی دونه دنیای واقعی پر از سر و صداست شلوغی که هیچ تناسبی با اونچه قبلاً شنیده نداره! نمی دونم از یه طرف می خوایم برای بچه هامون بهترین چیزها رو فراهم کنیم دوست داریم گوششون پر بشه از صداهای قشنگ و چشمشون به رنگهای زیبا عادت کنه همه عشق و محبتمون رو نثارشون می کنیم اما از طرفی دنیای واقعی غیر ازاین چیزها که ما بهشون می دیم چیزهای دیگه ای هم داره. نمی دونم شاید دخترکم خیلی کوچولو باشه برای اینکه بخواد دنیای واقعی رو با همه مهربونی ها و نامهربونی هاش تجربه کنه اما دیر یا زود باید زندگی کردن در جمع و بایدها و نبایدهاش رو یاد می گرفت!ه