یک آخر هفته پاییزی

بچه ها آرام با هم بازی می کنند آوین با چوب های رنگی برج های عجیب و غریب می سازد و خواهر کوچولو سعی می کند مربع ها و دایره ها را سر جایشان بگذارد.
خانه آرام است و نور کم رنگی اتاق را روشن کرده . باران می بارد این را می شود از برگ ها که کم کم پر رنگ می شوند حدس زد. گاهی آفتاب از پشت ابر و باران سر می کشد و هنوز جان نگرفته پنهان می شود و درختها را در تاریکی و نم فرو می برد.
آوین از من می خواهد قبل از اینکه خواهر کوچولو برج ها را فرو بریزد از آنها عکس بگیرم تا شب به پدرش نشان بدهد. بعد با هم نقاشی می کشیم من یک درخت سیب می کشم آوین دو تا خانه می کشد و جلوی هر خانه یک گربه! بعد هم آن بالا چند تا پری بالدار می کشد و بعد یک هیولا! سعی می کنم خودم را پشتش قایم کنم و می گویم هیولا ترسناکه........ با لحنی بی خیال می گوید مامان هیولا فقط توی قصه هاست!! خواهر کوچولو مداد رنگی را توی دهانش می کند بعد دستش را می آورد جلو تا یک خط پر رنگ روی نقاشی بکشد آوین دستش را کنار می زند خواهر کوچولو غر می زند و با مداد روی صورت آوین خط می اندازد و بعد هم گریه می کند. آوین دستش را روی صورتش می گیرد و با همان آرامش همیشگی اش فقط به من می گوید چرا نمی فهمه نباید صورت منو خط بزنه؟!
بازی را عوض می کنیم آوین با عروسک هایش مشغول می شود و من مشغول کارهایم می شود اما تمام نمی شود انگار و من ناخواسته باید تا ته بازی بمانم. هر دفعه یا باید به نزاع ساختگی بین قورباغه و خرگوش و فیل پایان بدهم یا باید میانجی گری کنم که اسب آبی به حرف مادرش (آوین) گوش بدهد و غذایش را تا ته بخورد، بعضی وقتها هم باید غذای خیالی را مزمزه کنم و بخورم خلاصه وارد شدن به بازی آسان و خارج شدن از آن تقریباً محال است.
به بیرون نگاه می کنم حالا دیگر آفتاب کم کم خودش را نشان می دهد و سبزه های خیس را نوازش می کند، چقدر دلم می خواهد دوچرخه را بردارم و یک مسیر خلوت را انتخاب کنم و تا جایی که می شود رکاب بزنم! چقدر دلم می خواهد با خودم قهوه داغ و بیسکویت ببرم و آن کتابی که ماه هاست می خواهم بی دغدغه یک نفس بخوانمش!
صدای بچه ها مرا به خودم می آورد روی دست و صورت هم با ماژیک نقاشی می کشند و می خندند.........من هم خنده ام می گیرد و با خودم می گویم حیف نیست آدم اینها را بگذارد و تنهایی برود دوچرخه سواری؟!