دلداده های آسیاب کوچک

روزی روزگاری یک پیرمرد کوچولو و یک پیرزن کوچولو در آسیاب کوچکی زندگی می کردند. آنها جلوی خانه شان یک فواره کوچولوو  یک باغچه کوچولو داشتند. در باغچه کوچولو سبزیجات کوچولو و گلهای کوچولو داشتند.

آب فواره کوچک قل قل می جوشید و می جوشید و پره های آسیاب کوچک می چرخید و می چرخید و پیرزن و پیرمرد کوچولو روی صندلی های کوچولویشان می نشستند.

پیرمرد به پیر زن گفت یادت میاد وقتی که جوان بودیم و وقتی که برای اولین بار همدیگر را دیدیم؟

می خواندیم و می رقصیدیم چقدر خوب بود یادت میاد پیرزن کوچولو؟

.............

این قصه را امشب دوبار برای آوین خواندم. شعرهایش را زمزمه کردیم و دستهایمان را به جای پره های آسیاب کوچک دور هم چرخاندیم. قصه ها حتماً که نباید آخرشان یک اتفاق خاصی بیفتد، حتماً که نباید یک درس اخلاقی داشته باشند. یعنی همین که از صبح تا شب یک پیرزن و پیرمرد کوچولو را که با آب چشمه شان باغچه را آب می دهند، بعد با سبزی های باغچه شان سوپ کلم درست می کنند وبعد لیموناد تازه می خورند و بعد از لای قورباغه ها رد می شوند تا بروند و در نور مهتاب بخوابند و به صدای هوهوی جغدها گوش بدهند، مرور کنی و دلت بخواهد به جایشان باشی کافی نیست؟!