ده ماهگی

به سادگی ده ماه گذشت، از اولین روزی که ما مادر و پدر شدیم. فاصله بین بارداری و تولد فرصت خوبی بود برای اینکه کم کم آماده نگهداری از یه موجود کوچولو بشیم که سلامتی، خوشبختی و موفقیتش در گرو توجه ماست، اما ورود به مرحله مادر شدن یا پدر شدن خیلی سریعه بعد از نه ماه انتظار در عرض چند دقیقه یه کوچولویی رو توی بغلمون داریم که با دقت و کنجکاوی نگاهمون می کنه، فکرمی کنیم هیچ تجربه ای نداریم، با خودمون می گیم چطور می تونیم بهش کمک کنیم تا انسان کاملی بشه در حالیکه خودمون برای کامل شدن راه درازی در پیش داریم.........اما بعد می فهمیم که خیلی هم سخت نیست روز به روز ما هم بزرگ تر می شیم هر روز یه چیزی یاد می گیریم و هر روز یه تجربه جدید به تجربیاتمون اضافه می شه..........................ه

ده ماهگی آوین هم پر از تجربه بود هم برای خودش هم برای ما توی این ماه آوین شروع کرد به ایستادن خودش رو به تختش یا میز می گیره و روی پاش می ایسته خسته که می شه خیلی با احتیاط می شینه کلماتی جدیدی هم می گه که با قبلیها خیلی فرق می کنه مثلاًمی گه قل قل یا پل. دائم با خودش تمرین می کنه بعضی وقتها اونقدر صداشو بلند می کنه که نمی تونیم صدای تلفن یا تلویزیون رو بشنویم. دیگه اینکه این ماه برای اولین بار خودش به تنهایی غذا خورد، با وسواس دنبال تکه های کوچیک سیب زمینی می گشت و هر تکه ای که به زمین می افتاد تا چند ثانیه همچنان نگاهش می کرد. مثل سابق عاشق وسایل بزرگترهاست، از سیم و چکش گرفته تا موبایل و دوربین! اجتماعی هم شده . عاشق بچه هاست البته به بچه های کوچیک تر از خودش خیلی کنجکاوی نشون نمی ده. توی کارهاش هم خیلی پشتکار داره هر چیزی که بخواد مدتها وقت صرف می کنه تا بدستش بیاره!!!!!!!!!!ه
و ما چی یاد گرفتیم؟ ه
ما هم یاد گرفتیم بهش اعتماد کنیم و اجازه بدیم خودش به تنهایی خیلی چیزها رو تجربه کنه. یاد گرفتیم که چند بار زمین خوردن و چند بار گریه کردن برای راه رفتن و بزرگ شدن لازمه. یاد گرفتیم دوست داشتنمون و محبتمون مانع بزرگ شدن و توانا شدنش نشه!ه