فراتر از روزمرِگی

در ورودی آپارتمان را باز می کنم و آرام راهرو را پشت سر می گذارم، اول سعی می کنم آوین خودش متوجه حضور من شود، چند لحظه صبر می کنم، لامپ راهرو را روشن – خاموش می کنم تا برایش جلب توجه کند. ...آهان ..متوجه شد، وروجک برق توی چشماش افتاده به سرعت با روروک به سمت من می آید. لبخندی همراه با جیغی نازک که باعث شده لثه و دندان پایین و بالایش را به رخ من بکشد، بر چهره نازنینش می نشیند !... بابایی سلام، ...می خواهد بغلش کنم، دستهایش را بالا برده ، من خم می شوم؛ مادرش هم خوشحال از عاطفه پدر- دختر نظاره گر ماست. بی تابی او ادامه دارد، از دخترم خواهش میکنم اجازه بدهد اول دستهایم را بشویم و بعد حسابی در خدمتش باشم، تحمل ندارد و تا دم دستشویی خود را می رساند گاهی از داخل آیینه روبرویم متوجه حضورش می شوم؛ با شیطنت {البته با بکار بردن این کلمه برای بچه ها مخالفم} تا به او نگاه میکنم می خندد. دستهایم را که خشک می کنم دیگر اجازه تعویض لباس هایم را نمی دهد، دیگر طاقت ندارد. او را به گرمی در آغوش می گیرم، احساس آرامش عجیبی در خودم احساس می کنم ، او هم رضایت از چهره اش می بارد. دستی به سرش می کشم و از او می خواهم از روزی که در مهد سپری کرده تعریف کند، جیغی می کشد می فهمم بد نگذشته و تا آخر ماجرا را حدس میزنم. در عوض مادرش شروع به توصیف و تفسیر کارهایش بعد از مهد کودک یا نظر مربیانش می کند. آوین هم در این بین؛ که در آغوش من است، سرش را بالا می آورد تا صورت من را ببیند؛ شاید می خواهد تــأیید من را از رفتارش احساس کند، من هم به او لبخند می زنم. ه

مادر آوین حین گزارش مفصلش از واژه ها و کلمات من درآوردی که خیلی بامزه هم هستند برای توصیف رفتار آوین استفاده می کند . البته از من خواهش کرده از آنها استفاده نکنم چون ممکن است بیموقع و در جمع آوین را با این کلمات صدا بزنم و بعدها آوین ناراحت شود. ـ

می گویم خانم دست شما درد نکنه ! خستگی ما حسابی در آمد، دیگر نیاز نیست شما برای بنده یک فنجان چای یا یک لیوان آب خنک بیارید ! اگر شما از این همه گزارش خسته شده اید من برای شما یک فنجان چای بریزم، می خندند و میفرمایند مرسی ، آقا شما می دانید که ما چای نمی خوریم و اصلا اهل چایی نیستیم! ـ