خوردن یا نخوردن مساله این است!ا

مادربزرگ پدریم خدا رحمتش کند از بچه های پرخور بیزار بود و تعریفش از پرخوری هم جالب بود. به نظرش بچه ای که به غیر از صبحانه و ناهار و شام چیزی تقاضا می کرد بچه شکمو و بی ادبی بود! یادش به خیر وقت هایی که می آمد خانه ما از ترس نگاه ملامت بارش جرات نداشتیم حتی برای خوردن آب، در یخچال را باز کنیم! بگذریم اینها را در نکوهش رفتارهایش نمی گویم که می دانم بزرگ کردن هفت تا بچه قد و نیم قد در فقر و تنگ دستی و بدون همسر کار آسانی نیست. اینها را از این جهت می گویم که اگر الآن اینجا بود و آوین را می دید حسابی به خودش می بالید و می گفت به به چی از من به جا مونده!! دخترک نه تنها ما بین غذا از ما چیزی طلب نمی کند بلکه اگر یادش نیاوریم شام و ناهار هم نمی خواهد. معمولاً با دو سه قاشق سیر می شود و سر هر غذا بساطی داریم برای چپاندن یکی دو لقمه بیشتر توی دهانش. انواع و اقسام ترفندها را به کار برده ایم از تزیین کردن غذا و شکل درست کردن با تخم مرغ و هویج ....و ساندویچ کردن هر چیزی توی نان های همبرگر که زمانی دوستشان داشت. دعوت کردن دوست های خوش غذایش تا شاید به تشویق آنها خوب غذا بخورد. چند وقتی هم به پیشنهاد پدرش روش دموکراسی را در پیش گرفتیم و بدون هیچ دخالتی گذاشتیم تا خودش هرچقدر می خواهد بخورد اما خیلی زود فهمیدیم فقط دیکتاتوری است که جواب می دهد.
تنبیه هم البته بود که مثلاً اگر غذا نخوری از دسر خبری نیست یا اگر غذایت تمام نشود باید تا وقتی که غذایت را تمام کنی توی صندلیت بمونی . که البته هیچ کدام از آنها تا الآن جواب نداده است.
با دکترش که صحبت می کنم می گوید تا وقتی که قد و وزنش نرمال است یعنی به اندازه کافی می خورد و جای نگرانی نیست. اما نمی داند این به اندازه کافی خوردن هر روز چقدر وقت و انرژی می برد.

در همین رابطه:
- آوین شام می خوری ؟
- نه من دیروز خوردم!

- آوین غذات رو تموم کن
- نه می خوام بذارمش برای فردا!