کد

آوین دیشب قبل از شام همه بساطش را جلوی در سالن چیده بود و بعد از شام وقتی آماده می شد برود توی تختش به ما سفارش کرد اگر خواستیم رد شویم از در دیگر استفاده کنیم تا بساطش را به هم نزنیم!
صبح با احتیاط یک دور دست پا گیر می زدیم تا به قولی که داده ایم عمل کرده باشیم اما خوب بعضی وقتها هم یادمان می رفت و سر زده وارد مدرسه اش می شدیم . با هم دو تا علامت ورود ممنوع درست کرده ایم و دو طرف در چسبانده ایم تا یادمان بماند نپریم وسط مدرسه خیالیش!
برایمان از چیزهایی که در مدرسه می گذرد تعریف می کند و آن اتفاقهایی که ناراحتش کرده اند، با چنان جزییاتی که تعجب می کنم. دیروز خوابگاه مدرسه شان را کشیده بود با تشکچه هایش ویکی یکی جای بچه ها را نشان می داد و حتی آن حدفاصل میانی که جای عبور مربی هاست و بعد در حالیکه سعی می کرد کاملاً موضوع را برای من روشن کند گفت دومینیک تنبیهش کرده چون موقع خواب با دلیا بلند بلند حرف می زده.
می خواهم یادش بدهم یکی از همین ورود ممنوع های بزرگ توی ذهنش بزند تا هر جمله و صحنه ناراحت کننده ای راحت واردش نشود و این همه مشغولش نکند. می دانم کار آسانی نیست ما آدم بزرگ ها هم، گاهی وقتها ساعتها در ذهنمان یک اتفاق ناخوشایند را مرور می کنیم. اما معتقدم بچه ها خیلی زود آن چیزهایی را که برای محافظت کردن از خود لازم دارند یاد می گیرند فقط کافی است دستشان را بگیری و آرام آرام با آنها قدم برداری.