تابستان است

نسیم از روی کوههای نزدیک می آید و همه خنکی آخرین برفهای خشکیده روی کوهها را تقدیم من می کند که تنها نشسته ام توی بالکن و به صدای جیرجیرکهای بی خواب گوش می دهم. هوا تاریک است وهمه جا به طرز دل انگیزی آرام است. بالکنهای خانه های چوبی همسایه ها که در تاریکی انگار بین زمین و آسمان معلقند، سبد سبد گلهای خوشبو دارند!

شب اول هیچ کس خوب نخوابید یکی می گوید چون جایش عوض شده خوابش نمی برد یکی می گوید هوا آنقدر خوب است که همان شش ساعت خواب کافی است و خستگی ات تمام می شود من اما فکر می کنم همه فعلا خیلی منگیم، منگ این همه قشنگی که یک باره روی سرمان ریخته. بعد از اینکه پیچ های بی شمار جاده را هی بالا رفتیم و هی پایین آمدیم ناگهان رسیدیم و بی مقدمه پا گذاشتیم توی خانه ای که هر پنجره اش انگار برای غافلگیر کردن اهل خانه کار گذاشته شده. خوب وقت می برد تا آدم خودش را تطبیق بدهد، تا هیجانش کمی فروکش کند و بعد دل سیر بخوابد!

صبح صدای زنبور عسل می آید پنجره را دیشب باز گذاشته ام تا کمی از این همه صدای قشنگ آب و جیرجیرک بیاید تو و خوب صبح زود هم یک زنبور عسل هوس می کند بپرد توی خوابت !

پایین صبحانه گرم منتظر است قهوه داغ و مخلوط شکلات و گندم و فندق در شیر!  بچه ها می روند جلوی خانه با آلفا بازی کنند، صاحب آلفا، پسر بچه چهار پنج ساله ای است شبیه دنی در کارتون بچه های کوه آلپ، موهای زرد و فرقی که کج باز کرده! گربه اش آلفا روی دست و بازوهای آوین خط می کشد اما آوین خم به ابرو نمی آورد حالا اگر این خطها را خواهر کوچکترش کشیده بود تا صد بار با همان زبان تازه راه افتاده اش نمی گفت پگدون*، راضی نمی شد!
عصرها می رویم یک آب گیر کوچک که همین نزدیکی هاست بچه ها را تقریباً هر روز برای شنا کردن می بریم آنجا. کنارش هم یک دریاچه کوچک است که می شود با قایق بادی تویش شنا کرد.

در همین پیاده روی های روزانه چشممان به اسب ها و پونی های شادی می افتد که آن روبرو دنبال سوار کار می گردند آوین کاکائوئت را انتخاب می کند و راهی کوه می شویم! آوین کاکائوئت را دوست دارد، نوازشش می کند و از او می خواهد از یونجه های تازه بین راه بخورد، کاکائوئت اما سر به هواست همینطوری تا لبه دره می رود و اگر نگذاری یونجه های تازه را بخورد دستت را گاز می گیرد. 
سخت است با این همه قشنگی خداحافظی کنی و برگردی مخصوصاً وقتی که اخبار اعلام می کند دمای شهر ما سی و شش درجه است! نه آدم دلش می خواهد اینجا بماند، اینجا بماند و بگذارد بچه ها دل خوش کنند به آزاد کردن قورباغه های کوچکی که هر روز از آبگیر به زور مهمان خانه می کنند، به نگاه کردن پروانه ها و ملخ های شاد به بارانهای تازه ای که یک باره از پشت کوه پدیدار می شوند و بعد که گلها را آب دادند زودی می روند..........


* pardon