سال نو مبارک

امسال بهار را در یکی از شهرهای کوچک ایران آغاز کردیم. اینجا هنوز مردم دسته دسته به دیدن اقوام دور و نزدیکشان می روند و هنوز به بچه ها عیدی های آنچنانی می دهند. مردم صبح خیلی زود عید دیدنی می روند و بد می دانند اگر رختخواب میزبان وسط اتاق پهن باشد.

صبح ها خیلی زود با صدای گنجشک ها که لابه لای شاخه های خشک درخت موی حیاط نمی دانم دنبال چه می گردند شروع می شود.  بعد از ظهرها، سکوت خانه و آفتاب نازنین بهار با قل قل سماور که همراه می شوند دلت می خواهد زمان همین طوری ثابت بماند. شب ها هم هر که هر جا باشد می آید تا دور هم باشیم. راستی گویا اینجا کسی شب ها عید دیدنی نمی رود....

چند روز دیگر بر می گردیم به تهران پرهیاهو فرصتی بود از بچه ها هم می نویسم.