از بوسهایی که تو نثار می کنی
در زندگی یک مادر، وقتهایی هست که دوست دارد یک عروسک پلاستیکی صورت خط خطی باشد!
جمعه، مرداد ۰۸، ۱۳۸۹
درباره من
- نام: دونه
- مکان: France
من آوین هستم. با مامان و بابا و خواهر کوچولوم توی یه شهر کوهستانی در جنوب فرانسه زندگی می کنم. عاشق نقاشی وموزیک و شنا و شکلاتم .راستی یادم رفت بگم من حیوونها رو هم خیلی دوست دارم از حلزون و عنکبوت گرفته تا کبوتر و گوسفند و اسب آبی ........
6 نظر:
واقعا راست میگی...گاهی از اینکه رایان با سنگهایی که تو ماشینش بار میزنه اینهمهدوستانه حرف میزنه و به ناهار و شام دعوتشون میکنه چنان حظی میکنم که نگو....و راستی تاثیر اینهمه تولید زیبایی اونهاست که بچه ها رو اینهمه دوست داشتنی کرده.به همه دنیای پیرامونشون عشق میورزن از یک سوسک گرفته تا یه تیکه پلاستکیه ظاهرا بی استفاده...کاش بتونم این کار رو از رایان یاد بگیرم
اون دختر کوچیک دوست داشتنی رو میشه از طرفم میشه ببوسی؟و اگر اجازه میده محکم لطفا!!!!
دونه جان نمی دونم چرا بچه ها هرچقدر که بزرگتر می شن در ابراز محبت به والدینشون کنس تر می شن، شاید دلیلش این باشه دارن به سمت استقلال حرکت می کنن و نیاز دارن ثابت کنن که به چیزهای دیگری هم وابسته هستن...صورت عروسکش خط خطیه؟؟؟:))))
همیشه مبهوت این ایجاز نویسی ات هستم.با یک جمله مفهومی رو می رسونی که من با ده برگه آچار...
دونه جان باید بیام سر فرصت برات بنویسم....الان فقط اومدم بگم من هم خیلییییییییی حرف دارم ...ممنونم که اشتباهی برام من کامنت گذاشتی
سلام دونه جان خوبی...دخمل ها خوبن؟ اگه اشتباهی نفهمیده باشم2 تا دخمل ناز داری؟
آوین هم خوبه..
ممنون که به ما سر زدی..راستی بگو ببینم 2 تا سخت نیست؟؟؟
از طرف من ببوسشون
خیلی ناز گفتی. :) خلاصه و لب کلام رو رسوندی.
ارسال یک نظر
اشتراک در نظرات پیام [Atom]
<< صفحهٔ اصلی