زمان، نمی شه اینقدر تندتند نگذری؟ا

وقتی آرام رفتی و روی صندلی جا گرفتی چیزی انگار در درونم فرو ریخت. خداحافظی نکردی، یعنی آنقدر که ما می خواستیم دختر کوچولویی و بو .س باران نبود. نشستی و لابد رویای قلعه دیدنی را در سر می پروراندی، بی آنکه نگران آن چهار تا چشم مشتاق که تو را بین جمع می جویید باشی.....

امروز وقتی کمد لباسهایت را مرتب می کردم، فکر کردم تا چشم به هم بزنم تو بزرگ می شوی و سوار بر یکی از همین اتوبوسها می روی دنبال رویاهایت، آنوقت من تنها می شوم وچقدر دلم برای بیرون کشیدن لباسهای کوچولو از زیر تخت و کمد، برای پاک کردن صد باره رد دستها روی یخچال، جمع کردن اسباب بازیهای سرگردان درگوشه های اتاق و پیدا کردن قوطی های نیمه باز کمپوت زیر میز آشپزخانه تنگ می شود........