ایران

شش هفت ساعت فاصله است که تو از دنیایی به دنیای دیگر پرتاپ شوی. شش هفت ساعتی که معلق می مانی و بعد که پایت را می گذاری روی زمین انگار یک عالمه تصویر و نگاه و خاطره که سالها توی ذهنت، توی خواب و بیداری مرور کرده ای جان می گیرند و واقعی واقعی می شوند. چه راحت بچه ها فارسی یاد می گیرند چه دوست دارند که پدر بزرگ و مادر بزرگ کاغذی و تصویری نباشند. بوسها هایشان حالا توی آلبوم و روی صفحه سرد کامپیوتر گم نمی شود. می فهمند مادربزرگها  آغوشهای گرمی دارند که تا حالا توی هیچ قصه ای  برای شان نخوانده بودم.
ما هم با بچه ها زندگی جدیدی را شروع می کنیم که شاید با زندگی در خانه کوچکمان در شهری کوهستانی در دامنه های کوه های دوردست  خیلی خیلی متفاوت باشد اما خوب چیزهایی دارد که زندگی در هیچ جای دنیا نمی توانست آن را داشته باشد.