قلب کوچک

امروز روز اول مدرسه است  و آوین چهار سال و نه ماهه من به کلاس بزرگ ها می رود!  دیشب موقع خواب وقتی یادش افتاد دیگر معلم سال قبلش را نمی بیند، گریه کرد و گفت دلم برایش تنگ می شود ...... 

دخترک احساساتی است، قلبش زود برای دیگران می تپد. تابستان که اتفاقی همکلاسی هایش را توی خیابان می دید،  با گفتن کلمه هایی مثل: "کوچولوی من!" یا "قشنگ من!"  حسابی آنها را توی بغلش می فشرد؛ دقیقا همانطور که ما در آغوشش می کشیم! 

نمی دانم چرا از هر چه که فرار می کنیم با شتاب به سمتمان می آید؟ هیچ وقت دوست نداشتم بچه احساساتی داشته باشم - که برای دوری از دوستی که فقط یک هفته با او مسافرت بوده گریه کند، یا چه می دانم همین طوری به در و دیوار عشق بورزد. اما، خب از اینکه یک آدم آهنی - که به هیچ چیز احساسات نشان نمی دهد، بار بیاورم هم حسابی گریزان بودم.

مادر بودن عجیب است، من دیشب صد دفعه با خودم گفتم:" ای کاش ملیسا دوست صمیمیش امسال هم همکلاسیش باشد" که خوب صبح دیدم نیست. یعنی من هرگز گمان نمی کردم یک روزی از اینکه دوست بچه ام از او جدا شود غصه بخورم و دغدغه ام بشود کی همکلاسی کی می شود!! 

موضوع مهربانی کردن و دوست داشتن نیست که مطمئنا صفات پسندیده ای هستند، موضوع تبعات این مهربان بودن است، اشک ریختن ها و غصه خوردن هاست که واقعا برایش راه حل ندارم، یعنی راه حلی که بتواند یک دختر کوچولو که دنیایش خیلی کوچک است را راضی کند.

دیشب بغلش کردم، گفتم اگر غمگینی هر چقدر می خواهی گریه کن اما زندگی همیشه همینطور است، باید با یک چیزهایی خداحافظی کنی تا چیزهای جدیدتری به دست بیاوری..............

  آرام شد و خوابش برد. نمی دانم حرفم را فهمید یا نه ؟ یا از غصه خوابید؟ اما به هر حال راه حل دیگری سراغ نداشتم . آخ که آدمیزاد بعضی وقتها چه مستاصل می شود!