سی و پنج سالگی

بچه‌ها از پدرشان شنیدند که تولدم است و باید بگویند مبارک باشد.  آوین کارتی را که توی مدرسه درست کرده بود به من داد. دوستش داشت، اتفاقی آن روز توی مدرسه کارت درست کرده بودند اما به من گفت برای تولد من درست کرده. باور کردم. دختر کوچکتر هم یک چیزی توی به قول خودش مدرسه کوچیک ها درست کرده بود اما گفت این که کادو نیست، کارت کادو هست! چشمهایش برق زد بعد برای اینکه گریه نکند که چرا کارتی ندارد که به من هدیه بدهد کلا بحث را عوض کردیم. برای بچه‌ها قصه خواندم آوین شعرش را حفظ کرد. دختر کوچکتر گفت می خواهد با اگوستن ازدواج کند. آوین گفت نه اون فرانسه زندگی می کنه تو باید با یکی ازدواج کنی که ایران زندگی می کنه. نمی شه می فهمی؟ چرا چون بعداً آگوستن برای مامان باباش گریه می کنه؟ 

آوین گفت مامان tomber amoureux  به ایرانی چی می شه گفتم یعنی عاشق شدن ، گفت عاشق شدن یعنی چی گفتم یعنی  tomber amoureux دیگه ! گفت نه خود عاشق شدن به ایرانی یعنی چی؟

سی و پنج سالگی از راه رسید. چهار روز است. آرام، ساکت، مظلوم. توی روزی که مثل همه روزهای دیگر بود.